Allereerst het verschil met Nederland. Zitten we hier bij een ramp al gauw naar een onderbelichte en murmelende Pieter van Vollenhoven te kijken. Niet bij de Amerikanen. Die weten hoe je een highres verhaal moet vertellen: entertainment, helder, overtuigend, innemend en zeer persoonlijk! Alsof je naar een speelfilm kijkt. En ook nog eens top gefilmd!

Even mijn drie filmtips op de BP.com site.

Fred lemond: ‘There is Oil out there we got to catch, my job is to hunt it down. My name is Fred Lemond BP Cleanup operations it’s my task to remove oil from these waters.’ Bekijk hier.

Kijk, dat is nog eens top copy! ‘Natuurlijk is er een probleem, en er zal olie aan land komen. Maar ik ben er om het op te lossen!’ In elk detail kloppen de filmpjes. De zon schijnt alweer door de wolken. Een armada van boten en vliegtuigen trekt er dagelijks op uit om het probleem op te lossen. En Fred zorgt dat het goed komt! Zo willen we het zien!

Misschien nog briljanter is het filmpje met advocaat Ken Feinberg, de 9/11 schadeadvocaat, die nu  is aangesteld om de 200 miljoen die BP proactief ter beschikking stelt, uit te delen aan de directe slachtoffers. Let op de filmische details. De vlaggen van de zuidelijke Staten die achter hem staan. De troostende arm die hij in het begin over een gedupeerde slaat. De BP woordvoerder heel patriottisch in Hilfiger shirt gehesen. Alles klopt. Elk detail. Goed!

Nog eentje: James Miletich is de enige is die de ‘kop’ op de leiding kan schroeven, niet het team is verantwoordelijk, maar hij! Kijk dat schept vertrouwen! Laat die man onze economie ook weer aan elkaar schroeven. Hier het filmpje.

Kortom alles wat we willen zien in een Hollywood film komt hier live en gratis voorbij!   We hebben een groot aantal problemen, vele tegenslagen, maar uiteindelijk overwinnen we alles.  Topscript! Maar ja, Hollywood bestaat niet. .

Ik wil niet cynisch zijn(vind namelijk de filmpjes echt top) maar wie gemotiveerd is en zoekt, komt natuurlijk  de keerzijde tegen van de BP/PR machine. Op last van BP verdween de BP reportage van 60 minutes Australia van YouTube. BP fotoshopt er op los op zijn site om plaatjes van de hulp interessanter te maken. Op wat meer alternatieve sites vind je ooggetuigen verslagen. Groezelig en amateuristisch gefilmd.

Maar wat mij  tegenvalt is dat de zogenaamde wereldveranderende ‘social media’ niet echt goed hoorbaar zijn. Anti BP Twitteraccount Twitter/BPGlobalPR gaat best lekker. De YouTube filmpjes zijn over het algemeen dramastich; niet professioneel, de filmpjes zijn schraler dan een Zwitsalloze babybibs. Facebook let’s plug the BP oil leak with Joran van der Sloot is een grapje met 65 K fans, maar ja, ‘t blijft een grapje. Gruwelfoto’s op Flickr? Nee komt ook niet echt los… Kom op jongens! De grootste olieramp aller tijden! En Social Media zakt nu al in als een soufflé op een franse campingtoilet!

De oude media besteden ook opvallend weinig aandacht aan BP.  Er lijkt inmiddels sprake van een BP ‘Media Black Out’. Knap staaltje PR en lobby werk van die BP jongens.

Zelfs de grote zeebeschermer Greenpeace besteedt op op haar site niet 1 woord aan de ramp! Niet 1 woord! Hallo schildpadjes en dolfijntjes, wij zijn ff ons nieuwe zeilschip met helicopterdek aan het bouwen, wij komen jullie volgend jaar wel redden!

Dan denk ik… de grote bedrijven met hun Hollywood aanpak winnen het met vlag en wimpel van de actievoerders, hun beduimelde filmpjes en alle social media guru’s bij elkaar.  De media zijn misschien veranderd, de  maatschappelijke betrokkenheid blijft historisch laag.

Wat ons rest is gewoon hopen op een happy end, net als in de film… en eerlijk gezegd… ik gun het Fred van harte. Kom op Fred: red de  zeeschildpadden en dolfijnen want Greenpeace gaat het niet doen. En ik en mijn Twitter en Facebook vrienden hebben hele andere dingen aan ons hoofd! Een belofte: als jij het allemaal weer netjes  opruimt, dan blijven wij wel BP tanken!

‘Dus er luistert echt niemand meer naar onze boodschappen?’ bromde de koning bedremmeld.

‘Nope, ze zitten op social media en zappen alles weg wat niet welkom is’ antwoordde de Communicatie Minister die ondertussen aan zijn Blackberry zat te prutsen.

‘Maar ze zijn toch wel trouw aan ons koninkrijk? zei de koning. ‘Mwaoj, trouw is iets van vroeger. We raken de mensen niet meer. Het maakt ze niks uit. We zijn old school.’

‘Maar hoe is het dan met onze schatkist?’

De minister van Financiën slikte even en nam het woord: ‘We hebben een negatieve Return On Investment, dat wil zeggen, ahum… we zien de bodem van de schatkist.’

‘Jemig, dus wat doen we?’ vroeg de koning sip. ‘Als nu maar harder gaan werken en nog meer bezuinigen komt alles vast wel goed… toch?’ bromde de koning ietwat verward.

De ministers verdwenen en de Audi’s kraakte over het grindpad dat er rommelig bijlag.

De koning bleef alleen achter. Zappen, old school, negatieve Return on Investment. Nieuwe woorden voor veranderingen. Bah. Waar is de tijd gebleven dat de prinsesjes in de tuin dansten? Dat we konden feesten wanneer we wilden? Hij dommelt in slaap. Zijn kroon schuift een tikje naar voren waardoor zijn wenkbrauwen een afdakje vormen boven zijn ogen…

Vallende sterren en ontmoeting met kikkertje

Die nacht loopt de koning door de paleistuin. Miljoenen sterren glinsteren aan de hemel. De hofvijver trekt een zilveren lijn door het landschap. In de verte hoort hij een kikkertje kwaken.

‘He, kikkertje wat zit jij hier blij te doen? De wereld is veranderd er is niets om blij over te zijn.’ De kikker schrok zich een hoedje en duikelde van het lelieblad af in de rivier. Plons. Hij komt weer boven.

‘Dag oude koning. Bij mij gaat alles goed. Ik ben blij. Mijn lelieblad is mijn koninkrijk. En als ik om mij heen kijk, dan zie ik dat het goed is.’

‘Je lelieblad een koninkrijk?’ Ha, ha,ha.. daar moest de koning erg om lachen. Wat een stom idee. Wat een stomme kikker.

‘Kikker’, zei de koning, ‘Een koninkrijk is groot. Het heeft velden en wegen, huizen en paleizen. En duizenden onderdanen. Jij heb maar een lelieblad. Half onderwater, dat ook nog eens.’

Zo had de kikker nog nooit naar zijn lelieblad gekeken.

Hij kwaakte zachtjes ‘Alles wat groot is begint klein. Dit blad was eerst een klein knopje. En nu is het alles wat ik nodig heb. Het is mijn leven, mijn droom. Hier zon ik. Hier eet ik. Ik zwem er. En  hier heb ik mijn kindjes en mijn vrindjes. Hier ben ik gelukkig. En wat is uw koninkrijk dan?’

‘Mijn koninkrijk is zo groot dat ik de grenzen niet ken. Zoveel mensen dat ik de namen niet ken. Zoveel  mogelijkheden dat er geen beperkingen zijn. De sky is mijn limit.’

‘Dan bent u vast heel gelukkig?’

De koning haalde zijn schouder op. ‘Nou ja, het komt wel weer goed.’

Vallende koninkrijken

De kikker sprong op en maaket een driedubbelesalto op zijn lelieblad! ‘Wow, wow wow…I luv it, I luv it! Zag u dat! Een vallende ster. Ik doe een wens!’

‘Dat is gewoon een stuk steen, een ouwe meteoriet, soms vallen ze met honderden te gelijk’  mopperde de koning, die helemaal niet onder de indruk was.

‘Meteowattes? Nee het is een ster die valt, Waan-zin-nig!’

‘Ik wordt er wat mismoedig van’ zei de koning, die deze avond alweer zijn Prozac vergeten was. ‘Elke ster die valt is een koninkrijk. Het steekt in mijn hart.’

‘Echt zei de kikker?’ Zijn bezoek was wel erg zwaar op de hand. ‘Wat bedoelt u?’

‘Het doet mij denken aan ons koninkrijk, hoe wij straks ook opgebrand zijn. Straks is alles weg. En zijn er helemaal geen sterren meer.’

Het kikkertje keek naar de treurige, bange koning. ‘Kom op, niet zo sombermans.’

‘Niet alle sterren verbranden. Kijk maar, er zijn er miljoenen. En als je niet wil verbranden. Dan kiest je toch een nieuwe richting…’ ‘Kikkers-van-space-up-to-the-stars!!!’ kwaakte de kikker en met dubbele axel verdween hij in de vijver…

‘Een nieuwe richting dat kan, maar wat is de juiste richting?’, vroeg de koning zichzelf af. Hij staarde  tnaar de hemel. Maar het was al laat. De kikker was weg en een wolk trok langzaam voor de maan…

Niemand volgt de leider

‘Maar mannen luister!, ondanks de crisis… er moet wel meer gelachen worden!’ had de Minister van Algemene Zaken gezegd. Er kwam dus een teambuildborrel. Het speenvarken draaide al de hele dag op het vuur. De Pinot Noir was heerlijk, en de DJ had de laatste van Tiësto opgelegd…

Aan het einde van het feest liep de koning vooraan in de polonaise en iedereen zong het liedje, ‘follow the leader, leader, leader…’

Dat voelde goed. De koning liep voorop, langs de keuken, de hofkamers, de raadszaal, en door de gangen, hij hupste langs de ontelbare kamers in het paleis. En iedereen danste mee.

Hij had er ‘weer zin an’ en hij opende de deuren van het terras… en liep de paleistuin in. Dwars door de regen, stampend door de plassen, tot aan de hofvijver… bij de kikker

De muziek was opgehouden. Toen hij achter zich keek was er niemand meer. Alle ministers stonden vanaf het balkon driftig te wuiven dat hij terug moest komen.

‘Waar zijn ze nu gebleven’ vroeg de koning aan de verbaasde kikker. ‘Ik wilde ze aan je voorstellen? Opeens zijn ze allemaal weg? ‘

‘Als je de juiste richting kiest volgen ze vanzelf. Leer jezelf kennen!’ Zei het kikkertje en dook in de hofvijver.

De koning weet alles

‘Ik wil alles kennen. Ik wil alles weten’, zei de Koning. ‘En als ik alles weet dan, dan… kies ik de juiste richting voor mijn koninkrijk. Simpel.’

Hij zette alle ministers aan het werk. En binnen een dag stroomde de informatie binnen.

Powerpoints, videopresentaties, er waren zelfs koningen van andere landen geïnterviewd.

En aan het einde van de dag zat hij in zijn raadszaal, volgepakt met rapporten.

‘Wow… straks weet ik wat ik moet doen.’ En hij begon te lezen. Wekenlang, maanden. De koning werd niet meer gezien. In het kasteel brandde slecht een lampje…

De motivatie van de bevolking was in kaart gebracht. Er was een breakdown van alle kosten. Er waren liquiditeitsprognoses. Ingewikkelde grafieken over trendbreuken. Er waren concurrentie analyses. Best case practices. En nog veel, veel, gaap, gaap meer…

Uiteindelijk kwam de grote landsvergadering. Alle Ministers waren opgetogen. Vanaf vandaag zou alles anders zijn.  ‘We moeten dit!’ ‘De koning moet dat!’ Ze schalden over elkaar heen…

Elke minister hield zijn eigen pleidooi. We konden het goedkoopste land worden. En het mooiste land. Een konikrijk exclusief voor rijke pensionado’s. Het kleurrijkste land. Het meest productieve land. Het groenste land. Het land met de meeste kennis.

Alles kon. Maar wat was nu het juiste voor ons?

‘Heren,  dames ministers’ zegde de koning plechtig vanaf zijn troon. ‘Ik ben blij dat ik nu zoveel Know How heb (Engelse woorden vinden ministers mooi, wist de koning inmiddels). Ik heb er heel lang over na gedacht.’

‘En om eerlijk te zijn… ik heb geen idee.’

Er viel een stilte. Maar zo zachtjes, dat niemand het kon horen.

Waarom, waarom?

Die avond kon de koning zijn slaap niet vatten. Hij wist dat zijn land een nieuwe richting nodig had, anders zou hij opbranden als een vallende ster.

Hij wist dat hij voldoende kennis had. Maar wat nu? Wat nu? Hij had geen idee. Hij trok zijn mantel aan over zijn pyjama en liep naar het kikkertje dat weer naar de sterren zat te turen.

‘Hey Kikker. Ik weet nu alles. Ik heb alle Know How van mijn koninkrijk en van de hele wereld.

En toch weet ik niet wat ik moet doen.’

‘Waarom weet je het niet?’ Vroeg het kikkertje verbaasd?

‘Nou gewoon, omdat alles kan.’ En hij vertelde het verhaal van de ministers met al hun ideeën.

‘Waarom wil je iets?’

‘Omdat het slecht gaat met mijn koninkrijk.’

Boven de koning viel alweer een ster.

‘Maar waarom wil je een koninkrijk?’

‘Gewoon omdat ik koning ben? En zonder koninkrijk ben ik geen koning?’

‘Waarom is dat belangrijk?’ vroeg de kikker die de koning niet meer kon volgen.

‘Nou daarom.’

‘Waarom?’

‘Daarom?’

‘Daarom is geen reden, van de trap af naar beneden’ schaterde de kikker!

Toen de koning die volgende ochtend wakker werd was hij totaal naar de klote. Sorry voor het taalgebruik. Dat is geen koninklijke taal. Maar zo voelde het wel. Echt.

Waarom bracht al die Know How, al die kennis geen antwoord op zijn vraag?

Waarom brandt de ene ster op. En de andere niet?

Hij had geen idee.

Maar misschien is ‘waarom’ niet de vraag.

Maar juist het antwoord. Het gaat niet om de Knowhow. Maar om de Know-why. Om het waarom. DAT IS HET.

Even was hij helder en wakker. Overzag alles in een flits. En viel heerlijk in slaap.

Wie ben ik eigenlijk?

Die ochtend zat hij vroeg aan zijn schrijftafel. Een koning zonder koninkrijk is niks.

Maar waarom ben ik koning en geen bakker? Waarom, waarom..?

De koning schreef op:

Mijn waarom…

Ik wil belangrijk zijn. Ik wil dat iedereen naar mij op kijkt. Ik wil rijk zijn. Ik wil de grootste zijn. Ik, ik, ik…

Hij dacht aan de blije kikker met zijn lelieblad-koninkrijk en dacht… Nee… dat zal het dus wel niet zijn. En hij begon overnieuw…

Mijn waarom.

Ik ben het enige koninkrijk waar naar blije kikkertjes geluisterd wordt.

Omdat alle grote dingen nu eenmaal beginnen met kleine blije dingen.

Ik ben een land zonder ongeïnspireerde Ministers, maar met vrienden die me helpen.

De mensen wonen hier niet omdat ik dat wil. Of omdat ze het mogen.

Maar omdat de mensen het samen willen. Ze zijn gelukkig.

Ze luisteren niet naar mij. Maar naar elkaar.

Ik wil geen mensen bereiken, maar mensen beraken.

Ik probeer het elke dag weer anders te doen, want als ik doe wat ik deed, dan krijg ik wat ik had.

Ik wil niet oogsten zonder te zaaien.

Ik wil niet overleven, maar ik wil leven.

En ik wil elke week bramentaart.

Zo dat was het wel een beetje. Tevreden legde hij zijn Moleskine neer. En deed een tukje. Zijn kroon schoof een beetje naar voren, zodat zijn wenkbrauwen een mooi boogje vormden boven zijn ogen.

De ministers willen niet

Die volgende dag was een gekke dag. De koning las vol trots zijn ‘waarom’ voor.

Maar niemand begreep het. Geen applaus. De ministers keken naar elkaar en zuchtten diep. Wat nu weer?

‘Zullen we het laten onderzoeken?

Hoe weet u dat dit werkt?

Als dit zou werken, dan hadden anderen dat al gedaan.

De andere koninkrijken zullen ons uitlachen.

Mensen hebben een hekel aan veranderingen.

Uitgesloten. Punt uit.

U moet hoognodig op vakantie Sire..’

Toen de koning de Audi’s zag wegrijden over de Koninklijke oprijlaan, gleed er een zware last van zijn schouders. Wat een betweters. Regeren was best leuk. Je moet gewoon durven.

‘Hé koning wat kijkt u blij’, riep de kikker vanuit de hofvijver.

‘Ik weet nu waarom ik koning wil zijn. Dat is geweldig!’

En hij maakte voor het eerst sinds jaren weer een huppeltje. Stram, maar wel een huppeltje.

Maar hoe nu verder? Ze willen niet, dacht de koning. ‘Weet je wat?’ zei hij, ‘Jij wordt mijn Minister van ideeën en dromen!’

Minister van ideeën en dromen.

De volgende dag zaten de ministers weer in de raadszaal. ‘Gaat het weer een beetje Sire’, vroegen ze bezorgd.

‘Ja, ik ben weer helemaal blij.’

En de koning vertelde over het blije kikkertje dat hij ontmoet had. Hoe die uitgelegd had, dat je je eigen koers kunt bepalen. Dat je je eigen dromen maakt. En dat dit kikkertje. Nu ook minister was. Minister van ideeën en dromen.

‘Ha, ha, ha..ha,ha, ha… ‘ de ministers bulderden over elkaar heen van het lachen. ‘Een kikker… minister? Die kan een land toch niet managen. Die heeft nog nooit een rapport gelezen. En hoe reageren de andere landen straks..!’

Kikkertje dat op de troon naast de koning zat bloosde er van. ‘Ja, tja, eeh…’  kwaakte hij zachtjes.

Verandering begint met anders doen

Nu zat ‘t kikkertje te huilen op de rand van de troon. ‘Vergeet het Sire. We kunnen samen dromen en ideeën bedenken. Maar niemand wil echt verandering.’

‘Niemand wil verandering?’ Nu keek de koning ernstig naar de kikker.

‘Weet jij wat verandering is? Weet jij wat verandering doet? Weet jij hoe je verandering maakt?!

‘Let jij maar op… Verandering begint altijd met een klein beetje jokken en gokken.’

Verandering kikker… is een koning die spartelt in de hofvijver.

‘Huh’ zei kikker (Hij had niet altijd van die scherpe teksten, vooral niet als hij lang op het droge had gezeten).

En de koning spoedde naar buiten, gooide zijn kroon af, zijn mantel , zijn alles, en dook in de hofvijver. Alle kikkers en alle vissen kwamen nieuwsgierig kijken.

De zwanen daalden neer. En uit alle huizen kwamen de mensen aanlopen. ‘De koning! De koning in de hofvijver… Moet je kijken de koning is weer blij! Hij is terug!’

Zo’n vrolijke koning, dat was lang geleden dat ze dat hadden meegemaakt!

Leugentje om bestwil

Op het dorpsplein liet de koning de volgende dag een groot feest aanrichten.

Hij las opnieuw zijn ‘waarom’ voor aan de mensen, de dieren en de ministers. Die nu ademloos luisterden.

En hij vertelde dat hij gisteren er al met zijn veranderingen was begonnen. (Huh, Gisteren hebben we alleen gezwommen, dacht ‘t kikkertje maar hij hield wijselijk zijn mond, dat doen ministers als het er op aan komt.)

En daarna kwam de heerlijk bramentaart. Voor iedereen.

En de ministers zeiden, ‘nou kijk eens aan, het is ongelofelijk… er is nu al bramentaart.’

‘Iedereen is blij in het koninkrijk,  dus wie weet zullen de andere plannen ook wel lukken.’

En zo begonnen de dromen van de koning, met een piep klein leugentje.

En ze feestten tot het avond werd, en de vallende sterren sierden de avond. En ze deden allemaal een mooie wens.

De koning leefde nog lang en gelukkig. In zijn eigen blije koninkrijk.

Hij keek nog wel naar de andere landen maar stuurde vooral op zijn eigen kompas.

Elke week sprak hij met kikkertje over zijn ‘waarom’ en hoe het leuk het was om koning te zijn als maar heel goed wist waarom je het deed.

En elke week was er weer bramentaart om te smullen.

En het blije kikkertje? Ach, die zat alweer te blij dromen.

Kijk daar valt alweer een ster. Doe gauw een wens.

Waarom? Omdat het kan. Daarom.

Wat zeiden ze nou eigenlijk? Het ging zo snel in die meeting.

Bij het eerste kartonnen begonnen de heren al te piepen.

‘Licht en duisternis? Duisternis? Wie wil dat nou scheppen? Dat moet straks allemaal vrouwvriendelijk verlicht worden zeker?’

‘Miljoenen spaarlampen om het ideetje een beetje CO2 vriendelijk te houden? Tel uit je verlies.’

‘Een hemelgewelf? Een systeemplafond dát past in het budget. Is ook praktischer, mind you!.’

‘Dat idee van die zee en dat land? Hoe kom je erop? Dat is pure kapitaal vernietiging. 2/3de water? 2/3de?!? Waarom in Jezusnaam? Een paar ondiepe vijvers in de Vinexwijken is toch ook al mooi, én makkelijk in het onderhoud. Voor je het weet moet je ‘t weer gaan inpolderen voor een luchthaven.’

‘Zon en maan en getijden? Wat denk je zelf? Dat betekent winter én zomerkleding. Gewoon één vaste temperatuur is natuurlijk ideaal. Mensen hebben sowieso een hekel aan veranderingen. Focus nou eens op de consument.’

Ja, dat van die dieren vonden ze wel okay. Nou ja, maar niet echt eindgebruikers vriendelijk. ‘Gewoon kuddes Bifiworstjes en het water vol met scholen Iglo Vissticks, zo uit de natuur in de pan. Dan halen we er gelijk een paar productieschakels tussenuit, dat is kassa. Dit conceptje graag even verder fijnslijpen… dus…’

Wat zeiden ze nog meer? Oja, waarom ik nou perse een man én een vrouw tegelijk op de markt wilde brengen? Dat is vragen om moeilijkheden. Waarom niet één van de twee. En dan lekker in massaproductie, dat is veel goedkoper. ‘Straks zijn ze niet compatible, met al het gezeik van dien. Voor je het weet zitten we bij Radar.’ ‘Ik geloof absoluut niet in een conflictmodel’ hikte de CFO nog.

‘Je moet toch wel begrijpen dat wij als internationaal concern niet kunnen gaan experimenteren met van alles en nog wat. ‘Proven Concepts’ daar kunnen we wat mee. En als je nog eens iets bedenkt, denk dan ook eens aan de aandeelhouders.
Die betalen jouw biertjes, God.

‘En die aandeelhouders, waar je blijkbaar zo op neerkijkt, willen dat je na de crisis gewoon even ouderwets geld creëert voor ze. ROI is de king. Is dat zo moeilijk? Maar dat is zeker te plat voor je, hé God. Nou ga maar. En kam je baard de volgende keer, wil je.’

‘Wij moeten hier nu nog even wat spreadsheets doornemen.
Even kijken of het allemaal nog goed is.’

‘Ze geloven niet meer in God, dat zal het zijn’: mompelde God in het rookhok.
Gelukkig is het over een paar dagen kerstmis. Dan zien we wel verder.
‘Heeft iemand een vuurtje?’

Deze column stond eerder op Molblog. Leuke reacties ook. En eigenlijk is het opgedragen aan vrind Gé Smit Creator van de firma G.O.D. in de wetenschap dat GOD zijn niet altijd meevalt!

Deze ‘vraag’, die we zingen, is natuurlijk retorisch. 30 man is de feestneus kwijt…maar we zoeken he-le-maal niet. En dat hoeft ook niet. Want we willen wel met elkaar verbonden zijn, maar slechts tot op zekere hoogte. Het is vrijheid blijheid. En dat is mooi.

Iedereen volgt zijn eigen clubje. Allemaal draaien we ons eigen cirkeltje. De kleine cirkeltjes (tot 140 man) zijn het leukste. Je ‘kent’ iedereen ‘persoonlijk’. Op zijn ‘Twitters’ maar echt sociaal.

De grotere clubjes zijn zeker ook leuk om aan te haken. Maar het is anders. Het tilt je een beetje op. Het gonst er. Het is een popfestival. Of een congres dat je bijwoont. Het is fascinerend, ook omdat er bekende mensen meelopen, waarbij je zomaar mag aanhaken.

Of je schuifelt anoniem mee met 900.000 volgers door de zompige keuken van @shitmydadsays. Deze heer serveert dagelijks opbeurende filosofische miniatuurtjes aan zijn zoon zoals: “Nobody is that important. They eat, shit, and screw, just like you. Maybe not shit like you, you got those stomach problems.

“Wat is mijn dilemma. Klein en groot zijn elkaars tegenpolen bij Social Media. Een klein clubje twitteraars is totaal iets anders dan Britney Spears met 3.923.951 volgers. Elke boodschap van onze Britney is dan ook commercieel:

Hoe groter hoe ongezelliger. Hoe minder sociaal. Hoe minder persoonlijk.Het streven van mensen om 1000 volgers te krijgen is dan ook een contradictio in terminis. (Dit geldt ook voor Hyves, linkedin, facebook etc.)

Groter willen worden is namelijk een asociaal statement. Je kiest voor: ‘ik heb liever onpersoonlijk, een megafoon, een massa.’ ‘Ik wil niet ‘sociaal media’, ik wil een nieuw massa medium.’ ‘Make big bucks with your Twitter account’. ‘Get 1000 followers and be somebody’. Maar hoe sociaal is een Twitteraar met 3000 volgers?(En hoe onmogelijk om die te volgen?)

Dat het woord ‘Unfriend’ het Amerikaanse woord van het jaar is geworden is belangrijk signaal. Social Media zijn alleen ‘Social’ bij de gratie van de menselijke maat. ‘Unfriend je bestand’ en je hebt weet tijd voor elkaar. Skip de saaien, de bot’s, en de spammers. (Je hebt zelfs Twitter cleaners die dit automatisch voor je doen )

De toekomst. Uiteindelijk zullen commerciële partijen wel weer afhaken bij Twitter vanwege te weinig kwalitatief bereik en teveel moeite. (Of ze verstoren eerst nog het feestje voordat ze de deur uit hossen, met advertenties, banners en andere digitale stalkpartijen.)

Dat verklaart ook de grote moeite die Twitter momenteel stopt in “lijstjes, retweetknoppen, en statsservices. Dat zijn eigenlijk ouderwetse lapmiddelen om de boel bij elkaar te houden.

Als de commerciëlen straks weer verdwijnen dan is het de vraag hoe lang wij onze sociale polonaise op eigen kracht aan de gang blijven houden.Of schuiven we straks weer gezellig aan bij het volgende Social Media hype.

Bestaat de digitale ‘hitchhiker’ al? Ideetje: Je neemt een willekeurige vreemde mee over de elektronische snelweg. En na 2 uur neem je afscheid. Tijdens de digitale rit heb je mooie, spannende en memorabele gesprekken. Super sociaal. Wie stapt er in? Of maken we eerst nog een paar rondjes in de Twitter polonaise? La, la ,la ,la… doe mee nu het nog gezellig is.

tebmaster

Tot hier en niet verder. We namen al afscheid van de champagne lunches. Van onze lease turbo’s. En van de feestjes in Cannes. Van shootings op tropische stranden. Onze maatkostuums van Dolce en Gabana verkochten we op marktplaats. Geen dikke horloges meer. Geen drugs. En zelfs reclamebastion Café Loetje hebben we stilletjes teruggegeven aan de buurt. Daar kunnen we mee leven.

Zelfs al roept Herman Wijfels honderd keer: ‘Marketing is de motor van de wegwerpeconomie, dat kan niet meer’. Wij blijven geloven in ons vak.

Reclame is niet het aanpraten van hebzucht. Het exploiteren van vrouwen. Of de uitverkoop van onze normen en waarden.

Reclame is het toevoegen van positiviteit. Van geluk. Van verwondering. Van genieten van het leven. Van relativeren. En van durven dromen. Daarom is het zo’n enorm leuk en mooi vak. Het stimuleert mensen. En het jaagt de economie aan. Het is daarom vooral een vak om blij van te worden.

Had reclamemensen de troonrede laten schrijven dan hadden we er in elk geval een beter gevoel aan over gehouden.

De wereld heeft blije gasten nodig. Het goed dat reclamemakers er zijn. Juist nu. Ja, juist nu.

Onze Blije Gasten site gaat vandaag of morgen in de lucht.

Het okselfrisse E.R. Team van CocaCola is voor mij de absolute sponsor van de LowLands 2009. En wel hierom.

Natuurlijk was de Grolsch Magneetbar geweldig. Als je er in was. [We zagen Moke in vrouwenkleren. 100% top.] Maar die blondgepruikte kampwachtster-annex-eindbaas, met megafoon, verzuurde de gang naar de bar tot een Danteïaanse lijdensweg naar de Abu Ghraib van Biddinghuizen. Of misschien was het gewoon infantiel corporaal gedrag? Het voelde in elk geval als een ongewilde ontgroening. ‘Ben jij iemand?’ ‘Kan jij wat?’ ‘Zoen nu!’ ‘Dans nu!’ ‘Spring nu!’… Fuck ‘yu’.

Sociale uitsluiting doet fysiek pijn, las ik zaterdag in het NRC. Nuwel.. in de rij voor de Magneetbar hebben ze het tot kunst verheven. Ze fileren je. Op een dag ben je geen mens meer, maar een kakkerlak.  Tot zover Grolsch.

Onee. Iets positiefs. Er stonden absolute topacts in de Grolsch tent. Duizendmaal dank! En vooral blijven sponsoren. Het feestje van BASEMENT JAXX …should I say more?

Okay. Dan nog Amnesty International. Douchen voor Congo. Geweldig! Frisse toffe meiden. Leuke actie. Geen werving. Dus ze mogen me nu bellen en dan word ik weer lid. Graag zelfs!

Minder begreep ik van Essent. Essent, met iets vaags over CO2 neutrale festivals en vooral over elektrische scooters. Vraag me af of het LL publiek hierop zit te wachten. Ik brand ze niet helemaal af. Maar pfff, tjee… dat wel.

Converse herhaalde haar geweldige creatieve stand met een echte Converse experience. ’s Avonds een goed feestje met de stille disco. Geweldige styling en tot in de puntjes verzorgd. Novib was er nog met de beste koffie en thee en een heel actief promoteam. Heel verantwoord. En leuk. En positief.

Waarom kies ik dan de supercommerciële cokeboys als beste sponsor? In essentie omdat het ten op zichte van de rest niet zo ‘politiek correct’ is. Het concept is simpel E.R. staat voor Emergency Refreshment. Fa-frisse meisjes en Axe-powered boys verfrissen de verhitte menigte door ze nat te spuiten, in te smeren met zonnebrand en zwoel te masseren.  Het ziet er wat kinky uit door de netkousen. Lekker hoor. Heb zelfs Coke gedronken. En dat zegt niet alles. Maar wel een hoop.

Maar wat doen onze Ministers eigenlijk? Geven zij het geloof op in Gods ondoorgrondelijke wegen? Zetelen zij zich, met hun strijd tegen de horeca, op de apocalyptische stoel Gods?

Maar… Heren, heren kalm aan! Neem het heilige heft niet over, maar blijft vertrouwen in de ondoorgrondelijke wegen van de Heer! Volg het lichtend voorbeeld van de Horeca in CuraÇao.

Laat God zelf maar afrekenen met het slechte gedrag en de kwalijke gewoontes in de horeca.En bestel intussen een stoba kabritu en… In God We Trust. Ennuh zo’n stoba… da’s echt lekker! Vooral met een ijskoude Polar. Trust me!

Dat smaakt naar meer dacht de Brabantse Brouwer. Eind vorig jaar werd dan ook een heuse pitch uitgeschreven waarbij 6 bureaus werden uitgenodigd.  De longlist werd getest. En getest. Tja, tja, tja… men wist het niet. Leeuwensokke, Leeuwekoppe, Leeuwestaarte…   

Zoveel onbetaalde inspiratie leidt natuurlijk tot verwarring in de Raad van Bestuur. Dit jaar is Bavaria dan ook de grote Oranje afwezige. 

Okay, okay, okay er komt wederom een doppenactie om de hardcore Bavariafans aan te moedigen tot bovenmaatse consumptie. Want bier zuipen en niks doen is allebei erg mannelijk. En zo werkt Bavaria ijverig aan de masculinisatie van het merk.  Marketing is een eenvoudig vak ziet u.

Wat is dan wel leuk tijdens het komend EK? Mora met de Aufwiederschnitzel. Wederom van No Tomato. Die bakken er wat van.

KPN dochter Base en de Belgische Parlementariër Jurgen Verstrepen vechten om domeinnaam freedomofspeech.be. ‘Het is onze slogan want we hebben er miljoenen ingepompt’ zegt Base. ‘Freedom of speech’ is een mensenrecht, dus kan nooit geclaimd worden’ verweert Verstrepen. ‘De domeinnaam freedomofspeech.be behoort de mensheid toe, en bij mij is hij dus in goede en veilige handen’. Hij zette hierover zelfs al een provocatief filmpje op zijn website…

Tebbe, Verstrepen en Hohmann in het Parlement van Brussel 

Teksten van schrijvers zijn doorgaans beschermd door copyright. Zijn bekende uitspraken en begrippen dan vogelvrij voor wie dat commercieel wil kapen? En kunnen zij, na acceptatie in het Benelux merkendepot, dan daar ook rechten aan ontleden?

Als dat kan dan kunnen we de borst natmaken. Martin Luthers king’s ‘I had a dream’ zou dan de nieuwe slogan kunnen zijn van Beter Bed. ‘Recht op werk’ van Randstad.

En ‘luctor et emergo’ van bijvoorbeeld Viagra. Zo is ‘God zij met ons’ een pakkende reclamekreet voor Balkenende 4. Of niet?

Base kan ‘Freedom of speech’ wel tot reclameslogan bombarderen. Maar de vraag is of ‘merken’ een volledig ingeburgerd begrip kunnen afpakken van het publieke domein. En dan vervolgens, rechtswege, een domeinnaam zouden kunnen vorderen. We zijn benieuwd.

‘Freedom of Speech’ voldoet in dat opzicht in elk geval niet aan de criteria voor slagzinnen van de GVR.  ‘Iets is geen slagzin als; de zin voor het grootste gedeelte bestaat uit een gezegde of uitdrukking die tot het algemeen taalbezit gerekend moet worden…’. Dit pleit voor Verstrepen.

 Maar… gaat het regelement verder:’… Alleen als die algemene uitdrukking een specifieke betekenis krijgt door koppeling aan een bepaald product, kan sprake zijn van een slagzin’. En dat laatste pleit weer voor Base.

Wat vaststaat is dat ‘Freedom of Speech’ het recht is om je te uiten zonder censuur. Dit is verwoord in artikel 19 van de universele verklaring voor de rechten van de mens. En artikel 10 van de Europese conventie over mensenrechten. Nu maar afwachten aan wie het pakkende zinnetje toebehoort. De arbitragecommissie (ADR) van .be spreekt zich uit op 7 april 2008.

[Dit stukje is ook geplaatst op Molblog]

Bron: Cartoon vandaag in het NRC.

Lex Pieffers, rond brilletje, krullenbol en lekker drukke verhalen. Hij was vijftien jaar geleden de vleesgeworden reclameregisseur. Drie jaar geleden sprak ik ‘m voor het laatst bij Datagold. Hij zocht commercieel reclamewerk, om zijn nieuwe passie te financieren. Hij zou een feature film gaan maken over de grote liefdes van Hitler. ‘Bizar dat die film er nog niet is, niemand kent het verhaal van de vier vrouwen in het leven van onze snorremans, maar ja, voor een topfilm moet je eigenlijk eerst een bestseller hebben’, vertrouwde hij mij toe…

Nuwel, het boek is er: ‘Verliefd op Adolf‘. En zijn promotiestunt is erg effectief. Nu maar hopen dat Grunberg het echt geschreven heeft. Dan komt die film er zeker. En Lex… als je dit nu leest? Kan ik dan ook 100 euri vangen? En die seks DVD lijkt mij ook wel romantisch, met een zakje chips erbij, lekker kruimelen in bed, helemaal gezellig…

Zie ook: Nrc, auteur stuurt geld